A Movie Review: “NO”

The movie named “NO” is about the 1988 Chilean national plebiscite which was held in October 1988 to determine continuation of Pinochet’s rule for eight years more. The movie, in particular shows us essence of the advertising and campaign of NO side that includes seventeen different parties. Also, movie is a unique one; because it is only Chilean movie running for Academy Award for best foreign language film. In the movie, we see the effort of No side campaign to convince Chilean people to vote for no. They prepare 15 minutes longed spots to present their campaign which are directed by Rene Saavedra. At the end of the movie, No side wins and this results in end of Pinochet 16-years length rule.

The movie has importance to develop better understanding of Chilean transition to democracy and era of Pinochet rule. Yes side generally focuses on chaotic situation in Chile before 1973 and the economic growth stemming from Pinochet’s economic policies. Whereas, No side tries to prove us how brutal Pinochet rule was and how important democracy is in their campaign. In this essay, I would like to make deep analysis of Yes side and No side. Furthermore, I want to write main critiques of Rene Saavedra and movie. Beside Chilean history, the movie shows the importance of music, dance and how a good campaign can affect the results.

Yes side basically wants to maintain of Pinochet rule for eight years more and legitimize his governing by referendum. In their campaign, they usually show chaotic situation in Chile before 1973. It is argued that the boycotts of unions and the protests were common and those made country ineffective so people did not feel safe under Allende rule (Skidmore, Smith, & Green, 2010 ).  One of the arguments of Yes side is based on this argument. They basically argue the citizens of Chile should vote for Yes in order to feel safe and maintain progress resulted from neoliberal policies. However, this argument challenges the pressure and violation of human rights under the Pinochet rule. The other argument that Yes side generally uses in their spots is to economic growth during Pinochet rule.  After 1973, Chile underwent deep changes in terms of economy. It adopted neoliberal economic policies which result in stable inflation rates and a decrease in unemployment rate (Schamis, 1991). On the contrary of bad economic performance of Allende, Chile showed better economic performance under Pinochet rule. Therefore, it is very understandable to focus on economy for Yes side. Last idea of Yes campaign is to label No side as Communist to decrease their support in public. The logic behind this idea is that if No side wins, everything that was built in last 15 years would be destroyed. These three constitutes main ideas of Yes campaign, two of which depend on the idea that No side is successor of Allende and Communism. However, No side had different parties and a campaign which is not related to Allende and Communism.

As far as No side’s campaign is concerned, their main goal is to finish Pinochet rule and transition to democracy. However, No side includes many different parties, which is their most important disadvantage. Their campaign basically depends on two arguments. Firstly, they make people to remember brutality of Pinochet rule. Killings, tortures and exiles that junta operated were common (Grandin, 2011). Secondly, thanks to Saavedra, they focus on the idea that we can have better future if Pinochet goes and have better Chile. There was conflict to determine main argument of No side to be shown in spots between different parties of No side. Some argued that brutality of Pinochet should be dominant in spots. However, Saavedra noticed that showing brutality of regime generates fear but showing optimism for future generates hope for people. The hope for future is also clear in motto “Happiness is close.” Optimism is important because apart from it, other arguments do not offer better future to citizens. No side campaign shows in the spots that they are also ordinary Chilean people not communist terrorists, which weakens Yes side argument. Another crucial part of No side campaign is visibility of the movement. They have right to propaganda only 15 minutes in a day but the experts overcome this problem by writing song, dancing and producing T-shirts. Briefly, No side campaign offer a hope and avoid generating fear, which make them more sincere than catastrophic Yes side campaign.

Apart from politics, daily life of Rene Saavedra can be seen in movie. Saavedra is a good and well-known advertiser and he generally works for multi-national big firms such as Cola firms. Furthermore, he has everything that neoliberalism offered for example a good job, a sport car and a comfortable house in a good environment. Therefore, it seems contradictory to start a challenge to destroy status-quo for a guy that benefited from it. Although he seems that he is a supporter of Pinochet rule, he becomes more and more opponent when he meets the reality of regime. I mean Saavedra is a passionate person; and threats, hardships and pressure of regime make him one of the real believers of No side. However, there is no clear evidence to show us how that kind of a guy become opponent against the system which is in favor of him. I argue that he become opponent because he saw the realty of regime when he is threatened and censored.

The main critique of movie could be oversimplification. Oversimplification is the term used for explaining result of a particular event by focusing on only limited income. In this case, oversimplification occurs; because movie gives us the idea that the result of referendum stems from only good advertising. Chile was one of the countries in Latin America with good democracy before 1973 (Skidmore, Smith, & Green, 2010 ). There were well organized unions, functioning institutions and strong student movements. Probably, the willing of people for transition to democracy, protests organized by left and student movements against regime played also important role in referendum results. There can be also economic reasons, although Chile witnessed stable inflation rate and low unemployment rate under Pinochet rule, these neoliberal economic policies created huge inequality between citizens in terms of income and distribution. The movie misses the strong democratic tradition embedded in Chile and economic difficulties that Chilean people confront. It focuses on only advertising success of No side campaign.

Finally, the movie named NO gives us a chance to learn better of Chilean transition to democracy and specific era of country. It is clear that Yes side tries to show economic success of Pinochet rule and chaotic situation of country before 1973 in their spots. On the other hand, the No side campaign is based on optimism about future and brutality of regime. Moreover, I found movie insufficient to explain how Saavedra decided to work for No side even if he is benefited from status-quo and to show other reasons why citizens vote for No. We can conclude that the reason behind the results may be willingness of Chilean people to forget the past and have a better future. On the contrary of Yes side, bright and hopeful future images were always shown in spots of No campaign.

Yunus Göker Erdiş     



Grandin, G. (2011). Children of Abel: The Cold War as Revolution and Counter Revolution. In G. Grandin, The Last Colonial Massacre: Latin America in The Cold War (pp. 169-198). University of Chiacago Press.


Guzman, P. (Director). (1975). The Battle of Chile: Part 1 [Motion Picture].


Mozaffar, O. M. (2013). NO Review. Retrieved from Roger Ebert: http://http://www.rogerebert.com/reviews/no-2013


Rohter, L. (2013). One Prism on the Undoing of Pinochet: The New York Times. Retrieved 2016, from http://http://www.nytimes.com/2013/02/10/movies/oscar-nominated-no-stirring-debate-in-chile.html?pagewanted=all


Schamis, H. E. (1991). Reconceptualizing Latin American Authoritarianism in the 1970s: From Bureauaucratic-Authoritarianism to Neoconservatism. Comparative Politics, 23(2), 201-220.


Skidmore, T. E., Smith, P. H., & Green, J. N. (2010 ). Modern Latin America. Oxford University Press.





Battleship Potemkin, which has been deemed objectionable and banned in various countries such as France, United Kingdom, USA as well as its homeland Soviet Russia, is the second film by director Sergej Eisenstein. The story of Potemkin mutiny which took place during the Russo-Japanese War in 1905 was made into a movie in its twentieth anniversary. This silent, black and white movie still holds its own as one of the best movies of all time

In order to better understand this mutiny, which is one of the important events in Russian Revolution, it is useful to take a look at the conditions of year 1905. The strikes and riots against the bad living and working standards that began towards the end of 19th century did not succeed to bring down the Tsarist Russia, but it is possible to say that they had an attritional effect. One of the movements that eventually contributed to the revolution of 1917 is the mutiny on the Potemkin battleship. It is good to keep in mind that even though it deals with a historical event, the movie is not a documentary, but a propaganda material. Battleship Potemkin, that does not shy away from choosing sides and drawing thick lines between good and bad, was an inspiration even for Joseph Goebbels, Minister of Popular Entertainment and Propaganda of Nazi Germany.

The movie opens with the crew discussing the idea of revolution amongst themselves. The spark of revolt for the sailors, who do not want to turn a blind eye to the events in their country, happens to be a borscht soup made of meat crawling with maggots. The sailors who refuse to drink the soup overthrow their superiors and take over the ship. The people of Odessa siding with the sailors and protesting, leads up to a dreadful massacre. The revolt is a historical event, but the massacre did not happen in real life. However, some similarity can be found between that scene and “Bloody Sunday” that took place in Petersburg in 1905 and resulted with the death of over a thousand protesters.

Battleship Potemkin is a movie that does not have a specific protagonist. Most scenes, such as the mutiny on the ship and “Odessa Steps” sequence, involve wide angle shots of groups of people that move altogether. This helps the viewer grasp the size and intensity of the events. In addition to that, Eisenstein often goes back and forth between many anonymous faces in the crowd and tells a collective story through the feelings of individuals. The actors, who use their facial expressions effectively and adequately, make up for the lack of dialogues in terms of conveying their emotions.

The element of violence has a rather significant role in this movie. Battleship Potemkin does something that is uncommon in its contemporaries and does not hesitate to include graphic scenes containing blood, scuffle, and death. This is praiseworthy, as the movie does not whitewash the revolt and depict it as more innocent and clean than it is. However, during the massacre scene, this distinctive use of violence becomes a tad theatrical and enhances the propaganda side of the movie.

Even though it’s been eighty-something years since its release, Battleship Potemkin deals with issues that are still relevant today, such as state violence, protests, and mass disobedience. In the hundredth anniversary of Russian Revolution, it is a movie that everyone, not just those who have a passion for black and white cinema, must give a chance.



potemkinSakıncalı kabul edilerek Fransa, Birleşik Krallık ve ABD gibi birçok ülkenin yanı sıra anavatanı Sovyet Rusya’da da yasaklanan Potemkin Zırhlısı; yönetmen Sergej Eisenstein’ın ikinci filmi. 1905 yılında Rus-Japon Savaşı esnasında Potemkin savaş gemisinde çıkan ayaklanmanın hikayesi, yirminci yılında filme çekilmiş. 1925 yapımı bu siyah-beyaz ve sessiz film, tüm zamanların en iyi filmleri arasındaki yerini hala koruyor.

Rus Devrimi’nin önemli olaylarından biri sayılan ayaklanmayı anlayabilmek için 1905 yılının koşullarına kısaca bakmakta fayda var.  Rus işçi sınıfının kötü yaşam ve çalışma şartlarını protesto etmek için 19. yüzyılın sonunda başlayan grev ve ayaklanmaların Çarlık Rusyası’nı yıkmak konusunda başarılı olmasa da yıprattığını söylemek mümkün. 1917 devrimine ön ayak olan bu hareketlerden biri de filme konu olan Potemkin Ayaklanması. Her ne kadar tarihi bir olayı anlatsa da filmin esasında belgesel değil, bir propaganda filmi olduğunu akıldan çıkarmamakta fayda var. Taraf tutmaktan geri durmayan, iyi ve kötüyü keskin çizgilerle ayıran bu film, Nazi Almanyası’nın propaganda bakanı Joseph Goebbels’e bile ilham olmuş.

Film, mürettebatın kendi aralarında devrim düşüncesini tartışmasıyla başlıyor. Ülkedeki koşullara kayıtsız kalmak istemeyen denizciler için isyan kıvılcımı, kurtlu etten yapılma borscht çorbası oluyor. Çorbayı içmeyi reddeden denizciler, üslerini devirerek geminin hakimiyetini ele geçiriyor. Odesa halkının da gemi mürettebatının yanında durup devleti protesto etmesi, büyük bir şiddet ve kıyımla sonuçlanıyor. İsyan gerçekte yaşanmış olsa da Odesa katliamı gerçek bir olay değil. Ancak, yine 1905 yılında Petersburg’da yaşanan ve binden fazla protestocunun ölümüyle sonuçlanan Kanlı Pazar olayı ile bu sahneler arasında benzerlikler görmek mümkün.

Potemkin Zırhlısı, belli başlı bir ana karakteri olmayan bir film. Gemideki isyan sahnesi ve meşhur “Odesa Merdiveni” sekansı esnasında kalabalıklar geniş açılardan topyekûn hareket ederken gösteriliyor ve bu sayede olayların şiddeti ve boyutu izleyiciye hissettiriliyor. Ayrıca Eisenstein, sık sık kalabalıktaki isimsiz yüzler arasında gidip gelerek bize bireylerin duyguları üzerinden kitlesel bir hikâye anlatıyor. Mimiklerini etkileyici ve kararında kullanan oyuncular, izleyiciye duygularını yansıtma konusunda diyalogları aratmıyor.

Şiddet unsuru bu filmde önemli bir yere sahip. Potemkin Zırhlısı, çağdaşı filmlerde az rastlanan bir şey yapıyor ve kanı, kavgayı izleyiciye açık seçik göstermekten çekinmiyor. Bu durum, isyanı temiz ve masum göstermemesi açısından takdir edilesi. Ancak aynı açık seçiklik, katliam sahnesinde biraz fazla teatral bir hale bürünüyor ve filmin propaganda yönünü güçlendiriyor.

Gösterim tarihinin üzerinden ise sekseni aşkın sene geçmiş olmasına rağmen Potemkin Zırhlısı; devlet şiddeti, protesto ve kitlesel itaatsizlik gibi günümüzde önemini koruyan konular işliyor. Rus Devrimi’nin yüzüncü yılında, yalnızca siyah-beyaz film tutkunlarının değil, herkesin bir şans vermesi gereken bir film.



İsyan ve ayaklanmaya teşvik bu yaznıın adı, Charles Puigdemont ve beraberinde Belçika’ya kaçan dört bakanın yargılanacağı suç…

Referandum gününden; Katalan Halkı’nın ezici bir çoğunlukla, her ne kadar belli sebepler dolayısıyla katılım %42’de kalsa da, bağımsızlık kararı verdiği günden beri yaşananlar tarihte bir çok defa tekerrür eder cinsten. Bağımsızlık isteyen bir yönetimin üyelerinin görevden alınması, bağımsızlık isteyen bölgenin tekrar merkezi yönetime bağlanması daha sonra yönetim ve beraberindeki üyelerin yurtdışına kaçıp haklarında yakalama emri çıkarılması 1714’te Barcelona’nın İspanyollar tarafından işgalinden beri Katanların ikinci büyük mağlubiyeti sayılabilir. Açıkçası ben, Puigdemont’un önderliğindeki hükümet partisi PDeCAT‘in bağımsızlık kararı vermeyeceğini, bu referandumun daha sonra sözünü edeceğim problemler konusunda yapılacak müzakereler için Katalan tarafının elini güçlendirecek bir araç olduğunu düşünüyordum. Bir bağımsızlık ilanı acemilik, acemilikten öte işleri daha kötüye götürecek bir hamle olurdu. Nitekim öyle de oldu, parlamentoda yapılan tek taraflı bağımsızlık ilanı ABD ve AB tarafından tanınmadı. Avrupa Parlamentosu Başkanı Donald Tusk “Tavrımız değişmedi. İspanya hala bizim tek muhatabımız.” diyerek Katalanları rüyadan uyandırdı. Kısa bir süre sonra da, İspanyol hükümeti anayasanın 155. maddesini yürürlüğe koyarak Katalonya yönetimini devraldı ve Katalan siyasiler görevden alındı. Bir intihar olurdu, oldu.

Bu yazının yazıldığı zamandan birkaç saat önce Puigdemont Belçika medyasına verdiği röportajda “bağımsızlık harici diyalog yönteminin” hala uygulanabilecegini belirtti. İspanyollar ise hararetli geçen üç hafta boyunca defalarca “Katalan tarafının bağımsızlıktan başka bir şey konuşmadığı” gerekçesiyle diyaloğun sürdürülemediğini öne sürmüştü. Şimdi önümüzde yeni bir süreç var. Madrid yönetimi, 21 Aralık’ta yapılacak olan Katalonya seçimlerinde Charles Puigdemont’un aday olabileceğini açıkladı. Bu seçimlerde Puigdemont’un aday olabilmesi bir yana, kendisi için var olan yakalama emrinin İspanya topraklarına girdiği an uygulanacağı, bu nedenle Belçika’dan seçim için gelip gelmeyeceği muamması da hala akıllarda. Sonuç olarak tüm bunlar gelecek vadede netlik kazanacak, fakat geçmiş vadeyi anlamak için referandumun gözle görünür sebeplerini bir masaya yatırmalı diye düşünüyorum.


Katalan kültürü, bilindiği üzere, diliyle ve birçok yapısıyla İspanyol-kastilya kültüründen ayrılıyor. Bu minvalde, Avrupa’da 7.5 milyon kişinin Katalanca konuştuğunu belirtmek bu kültürün azımsanmayacak neticede yaygın olduğunu da gösterecektir. Bununla birlikte, Barcelona’nın ve Katalonya’nın 1714’e kadar bağımsız bir devlet olarak varoluş sürecinin aynı yılda İspanyol işgaliyle son bulduğunu belirtmekte de fayda var. Bağımsızlık yanlıları, 11 Eylül 1714’ten yani Barcelona’nın düşüşünden beri, Katalan halkının öz geleneklerini özgürce yaşayamadığı ve Madrid yönetiminin Katalan ulusunu hiçbir zaman yeterli ölçüde tanıyıp önem vermediği görüşünde. Özellikle, Francisco Franco‘nun, Katalanca konuşulmasını dahi zora sokan rejimi de, Katalanların öz kültürlerini korumak için yüzyıllardır büyük bir çaba harcadığı argümanına destek oluşturabilir. Bütün bu kültür çatışması durumu ve bu kültür çatışmasının tek kültür tarafından domine edildiği gerçeği göz önüne alındığında bağımsızlık isteğinin iç yüzlerinden biri anlaşılabilir.


Her ne kadar uluslar kültürleriyle var olsalar da, finansal durumları onların “düşüp düşmeyeceklerini” belirler. Katalonya, ekonomik yönden, İspanya’nın en zengin bölgeleri arasında Madrid ve Navara’dan sonra 3. sırada yer alıyor, İspanya’nın finansal üretiminin beşte birini her yıl tek başına var ediyor ve GDP olarak İspanya’da Madrid’i dahi geride bırakıp başı çekiyor. Böyle bir ekonomiye sahip Katalan halkı, İspanya’dan ayrıldıkları taktirde, bağımsız Katalonya’nın dünyanın en büyük 50 ekonomisi arasına gireceğinin bilincinde. Onlar, verdiklerinden çok daha azını aldıkları fikrindeler ve bu durum, haklı bir adaletsizlik hissiyatını beraberinde getiriyor. Örneklerle çoğaltılabilecegi gibi, Madrid Barajas Havalimanı’nın ulaşım hattı çok gelişmişken ve metroya direk ulaşımı varken Madrid kadar yolcu çeken Barcelona El Prat Havalimanı’nın henüz metroya bir ulaşımı bile yok. Enteresan değil mi? Buna ek olarak, yine ulaşım sektöründen örnek verecek olursak, Madrid yönetimi Barcelona’ya inecek bazı uçuşların Madrid üzerinden aktarma yapmasını şart koşuyor ve bu anlamsız durum Katalanlar’ın tepkisini çekiyor. Ülke ekonomisine bu denli katkı veren ve İspanyol hükümetinin ağır vergilerine kurban olan Katalonya’nın Madrid’den aldığı geri dönüş, verdiğine kıyasla çok az gözüküyor. Bu kaygı, Katalan halkını ve siyasetçilerini uzun zaman önce yeni bir yol aramaya yöneltti ve bu yeni yol, bir bağımsızlık referandumu oldu. Masada ne oldu bilemiyoruz lakin, bu problemlerin çözümü için efektif yol ayrılık kararı değildi diye düşünüyorum.


Velhasıl-ı Kelam, bir Güney Avrupalı’nın ne yapacağı ve ülkesinde neler olacağı her daim muğlaktır. Gelecek günler bize cevaplar verecek fakat bu cevaplar, olması en beklenmeyenler de olabilir. Güneşin kanları kaynattığı bu topraklarda işler kuzeye nazaran daha “sakar” yürüyor. Sebepler, gerçekler ve ihtimaller ortada. Bir muğlaklık şenliğinde yüzüyoruz.

Tarık Mert


https://www.quora.com/Why-do-many-Catalans-want-to-secede-from-Spain (20/11/2017)

 https://www.thelocal.es/20150721/rich-and-poor-divide-of-spanish-regions-reveal (20/11/2017)

https://www.counterpunch.org/2017/10/04/why-catalans-want-independence-from-spain/ (20/11/2017)

 https://www.marketplace.org/2017/09/29/economy/big-reason-catalonia-wants-secede-economic-richest-regions-in-spain (20/11/2017)

 https://www.theguardian.com/world/2017/oct/27/spanish-pm-mariano-rajoy-asks-senate-powers-dismiss-catalonia-president (20/11/2017)

 https://en.m.wikipedia.org/wiki/Next_Catalan_regional_election (20/11/2017)

 http://www.bbc.com/turkce/haberler-dunya-41794202 (20/11/2017)

 https://www.bbc.com/turkce/amp/haberler-dunya-41967513 (20/11/2017)

 https://www.neweurope.eu/article/tusk-catalan-independence-eu-nothing-changes-spain-remains-interlocutor/ (20/11/2017)

 http://www.bbc.com/turkce/haberler-dunya-41794202 (20/11/2017)


Akademik Toplantı -3- “POLİTİK PSİKOLOJİ”

IMG_20171109_155627 (2)

1 Kasım Çarşamba günü Doç. Dr. Adil Sarıbay ile bu dönemki akademik toplantılarımızın üçüncüsünü gerçekleştirdik. Adil Hocamız bizlere kendisinin çalışma alanlarından biri olan “Politik Psikoloji” konulu bir sunum yaptı. Etkinliğimiz oldukça kalabalık ve verimli geçti. Genel hatlarıyla “Politik Psikoloji” alanını tanıdığımız ve sorularımıza cevap bulma şansını yakaladığımız bu güzel etkinlikte bizimle birlikte olmayı kabul eden değerli hocamız Adil Sarıbay başta olmak üzere tüm misafirlerimize teşekkür ederiz. Toplantı notlarına aşağıdan ulaşabilirsiniz.

Politik psikoloji, politik elitlerin ve kitlelerin politik davranışını ele alan disiplinler arası bir alandır. İncelediği alanlar arasında oy verme davranışı, politik tutumlar, bunların şekillendirilmesine medyanın rolü, politik liderlerin kişilik ve davranışları, imajları ve bunun yönetilmesi, kitlelere etkisi sayılabilir. Politik psikoloji büyük ölçüde sosyal psikolojinin etki alanında kalır.(Gruplarda karar verme süreçleri, terör gibi konular). Politik Psikolojiyi, psikoloji biliminin politikanın konseptlerini incelemesi ve bunları kişiler ve gruplar düzeyinde ele alınması (operationalization according to psychology) olarak da tanımlayabiliriz.

Örnek: Gelir Dağılımı Eşitsizliği ve Kişiler arası güven

Buzdağı alegorisi: Kitlelerin gördüğü politika vs. Elitlerin yürüttüğü politika. Bunun nedeni insan davranışının ve dünya sisteminin karmaşıklığı, insan/kitle davranışı ise daha çok belli bir yönüyle ele alınabiliyor. Buzdağının üstü bireysel çıktıları temsil ederken, altı ise kültür ve biyoloji ile açıklanıyor(Bu alanda sosyoloji, antropoloji ve psikanalizin verileri alanı tamamlıyor. Ancak bu tamamlama bugün tam anlamıyla, bütün fonksiyonlarıyla, kullanılabilir değil.)

Kitle hareketinin ele almak adına kuş sürüsü örneği verilebilir. Her bir kuş sürüyle birlikte hareket etmekle birlikte, sürüdeki diğer kuşları rahatsız etmeyeceği mesafeyi korumaya özen gösteriyor.

İnsan davranışının lineer ve flexible olmayan davranışının tek bir perspektifle ele alınması politik davranışın tüm yönleriyle incelenmesini zorlaştırıyor.

İdeolojik yönelimleri açıklayan psikolojik faktörler

  • İlk olarak ideolojinin tanımlanması önemli
  • Sonrasında psikolojik boyutu şu üç şey oluşturuyor: Tutumlar, değerler, motivasyonlar
  • İdeolojinin sonunun geldiği savı: “Kitleler ideolojik olacak kadar bilinçli değil.” / “İdeolojik yönelimler tutarsızdır.” / “oy verme veya başka davranışlarla ilgisi yoktur/ zayıftır.” / “Politik eleştiri gereksizdir.”
  • İdeoloji araştırmalarında basitleştirerek ölçme- Kendini değerlendirme ölçeği (Liberal/Sol- Muhafazakâr- Sağ Düzlemi)- Bu şekilde bir ölçütte insanlara kendisini tanımlamasını istiyoruz. Tamamen gerçeği temsil etmese bile araştırmak istediğimiz şeyi doğru şekilde araştırabildiğimiz için bu şekilde bir ölçüt hem işimizi kolaylaştırıyor hem de doğru sonuca ulaşmamızı sağlıyor. (Küçüker, 2007)
  • Sosyal muhafazakarlık / Ekonomik muhafazakarlık (özel teşebbüs desteği muhafazakâr olarak görülüyor)
  • Politik psikoloji araştırmalarının Amerika odaklı liberal değerler üzerinde temellenmesinin bilimsel nesnelliğe gölge düşürdüğü tartışılıyor.
  • Ahlaki temeller teorisi- en az beş ahlaki temel olmasından bahsediliyor: Koruma, hakkaniyet, iç gruba bağlılık, otoriteye saygı ve itaat, saflık/temizlik (Türk kültüründe güçlü bir ahlaki temel). Değerler üzerinden politik hayata bağlanma
  • Bilişsel Farklar: insanların zihinsel açıdan ne kadar esnek olduğuyla alakalı
    • Zihinsel katılık (sağ>sol); Açık fikirlilik (sol>sağ)
    • Bilişsel kapanma ihtiyacı (yaşla beraber artıyor.)
    • Analitik düşünce eğilimi (sol>sağ)- kullanılan test, seçilen örneklemler – analitik düşünce eğilimi zeka göstergesi değil, bir zihinsel eğilim.
  • Kişisel Farklar: Uyumluluk vs. sorumluluk
  • Biyolojik Farklar: Sağ ve sol görüşteki insanların beyin yapısındaki farklılıklar
  • İdeolojik Yönelimi Etkileyen Faktörler: Çevresel (belirsizlik, tehdit/korku), Psikolojik (düzen ihtiyacı, duygusal istikrar), İdeolojik (Değişime direnme, Eşitliğe karşıtlık)
  • Ölüm Korkusu- (Landau et al, 2004), Ölümlüğü hatırlamanın ABD’de öğrencilerin politik yönelimleri üzerindeki etkisi ölçüldü. (Bonano& Jost, 2006)- 11 Eylül
  • Sistem istikrarsızlığı- Muhafazakarlık eğilimine etkisi, dünyayı algılamayı da etkiliyor.
  • Güç ve Psikolojik etkileri- insan ilişkilerini etkileme
  • Güç ve sosyal ilişkiler- Kişisel durumlardan kaynaklanan istisnaların gözardı edilebilmesi- daha soyut ve kolektif düşünme
  • Güç ve hedefe odaklanma-girişkenlik, iyimserlik ve kontrol hissi
  • Güç ve soyut düşünce
  • Güç ve kişilik- “Nearly all men can stand adversity, but if you want to test a men’s character, give him power.”
  • Gücün bağımlılık potansiyeli- özelllikle tam ve güç bağımlılığın etkisi. Orta seviyede dopamin bilişsel işlevleri artırabilir. (Dopamin: zevk hissini sağlar ve beynin ödül sistemini teşvik eder.
    • Kibir sendromu: Hubris sendromu (güçlü bir imaj oluşturup korumakla obsesif meşgale, gerçeklikten kopma)- Bush örneği, Irak Savaşı / Demokrasilerde oturmuş gücün yozlaşması (Platon’un demokrasinin tiranlığa dönüşeceği argümanı)
  • Güç ve perspektif alma: Güç kişiyi hedeflerine doğru iter ancak bu hedefler sıklıkla ben merkezlidir.
  • Politik psikolog: psikolojiyi temele koyan, grup aidiyetleri kuvvetli olmayan kişi olmalıdır.
  • Gücün insan davranışına etkileri
  • Siyasi otoritenin meşruluğuna dair kitlelerin algıları


IMG_20171109_155630 (2)

IMG_20171109_155635 (2)



8 Haziran 2017’de yapılan İngiltere genel seçimlerinde iktidardaki Muhafazakar Parti parlamentoda 13 sandalye kaybederken İşçi Partisi 29 sandalye kazandı. Başbakan Theresa May tarafından erken seçim talebinde bulunulmasının sebebinin- normalde seçimin 2020’de yapılması gerekiyordu- parlamentodaki iktidar milletvekillerinin sayısını artırarak Brexit sürecinde müzakerelerde İngiliz hükümetinin elini güçlendirmek olduğu düşünüldüğünde, sonuçların  Muhafazakar Parti için hezimet olduğu düşünülebilir. Aslında oy yüzdelerine bakıldığında muhafazakar parti genelde oy yüzdesini %37.7’den %43.4’e çıkardı. Ancak %5.8’lik bu artışa karşılık İşçi partisi de %9.8’lik oy artışı gördü[1]. Dar bölge seçim sisteminin uygulanduğı İngiltere’de seçim bölgelerinde Muhafazakar ve İşçi Partileri’nin adayları arasında ciddi bir oy farkı olmadığı düşünüldüğünde muhalefetin pek çok bölgede 2015’te iktidar tarafından kazanılmış sandalyeleri almasının çok da sürpriz olmadığı görülebilir. Seçimin ana sonucuysa 2015’te %12.9 oy alan UKIP(Birleşik Krallık Bağımsızlık Partisi) de dahil olmak üzeri, iki büyük parti hariç tüm partilerin oy oranlarını düşürmüş olması. Bu durum parlamentonun “hung parliament” denilen birbiriyle hemen hemen aynı temsil oranına sahip iki güçlü parti içermesi durumunu doğurdu. Bu yazıda Muhafazakar ve İşçi Partileri’nin nasıl oy oranlarını artırdığından ve güçlü bir muhalefetle karşılaşan Muhafazakar Parti iktidarını özellikle Brexit süreci başta olmak üzere göçmenler, ekonomik politikalar gibi konularda nelerin bekleyebileceğinden bahsedeceğim.

UKIP 2015 seçimlerine göre oy oranını  2017’de %12.9’dan %1.9’a düşürdü. Seçimden önce yapılan bir kamuoyu yoklamasına göre 2015’te UKIP’e oy verenlerin %73’ü tercihini  2017’de Muhafazakar Parti’den yana kullanacağınını söyledi(%14’ü de İşçi Partisi )[2]. Bu durumun temel sebebi olarak bu seçimde May’in kullandığı ve sağ seçmeni hedefleyen söylemler gösteriliyor. 2015 seçimi ve Brexit sürecinde dillendirilen pek çok konu bu seçimlerde May tarafından kullanıldı. Yabancı işçi ve öğrencilere yönelik yeni bir vizelendirme sistemi, ikiden fazla sayıda çocuk için artık çocuk yardımı verilmemesi, yenilenebilir enerji tesislerine verilen devlet yardımının kesilmesi ve “gramer schools” denilen teorik eğitime dayanan okul sayısının artırılması (Kimin yüksek öğretim görüp kimin göremeyeceği ilkokul yıllarından belirlendiği için özellikle sol kesim bu okullara karşı çıkıyordu.) gibi pek çok konuda May sağ seçmeni tatmin eden vaatlerde bulundu[3]. İşçi Partisi’nin oy artışının sebeplerinden biri olaraksa genç seçmenler gösteriliyor. Brexit seçiminde genç katılım oldukça düşük olmuştu. Ancak bu seçimden önce 250.000’e yakın 25 yaş altı genç oy kullanmak için ilk kez kayıt yaptırdı[4]. Gençler arasında İşçi Partisi’nin %72’yi bulan oy oranları olduğu göz önüne alındığında genç oylarının önemi görülebilir. Hatta seçimden sonra The Mirror Gazetesi “gençlerin intikamı” şeklinde manşet attı[5]. Ayrıca May seçim sürecinde pasif kalmakla suçlanırken Corbyn’nin aktif olarak seçim kampanyasına katılması ve partisinin tabanından da -gençler başta olmak üzere-  destek bulması İşçi Partisi’nin aldığı sonuçta etkili olarak gösteriliyor.

Seçim sonucu kurulan parlamentodaki güçlü muhalefet ise  kolayca öngörülebilecek şekilde kritik kararların verilmesi gereken önümüzdeki süreçte May’i oldukça zorlayacak. Hollanda ve Fransa’da da güçlenmeye başlayan AB karşıtı hareketlerin önünü kesmek için AB’nin İngiltere’ye ağır yaptırımlarda bulunacağı ve bu yolla diğer ülkeler için ayrılığın bir seçenek olmaktan çıkaracağının konuşulduğu bir ortamda ayrılığa karşı güçlü bir muhalefete karşı iktidarının kendi istediği koşulları AB’ye dayatabilmesi zor gözüküyor[6]. AB’den ayrılık sürecini kendi bağımsızlık hareketleri için fırsat olarak gören İskoç milliyetçilerinin  -seçimde bunlar da oy kaybetmiş gözükse de- ileride iktidarı uğraştırması bekleniyor. Diğer bir husus ise Çin ve Hindistan’la yakınlaşan İngiltere’nin bu ülkelerle ve ABD ile olan ilişkileri. 2015’te Asya Altyapı Yatırım Kalkındıma Bankası’na üye olan İngiltere ile ABD ilişkileri gerilmişti [7]. Ülke içinde güçlü bir muhalefet varken İngiltere’nin hem ABD hem de Avrupa ile ilişkilerini bozma pahasına Asya ülkeleri ile iktisadi ve siyasi ilişkileri geliştirmeye çalışması pek mümkün gözükmüyor.

Sonuç olarak İngiltere, şu an için May’in seçim sürecinde söylediği gibi “istikrarlı bir liderlik” altında birleşmiş değil. Başbakan için istifa talepleri dillendirilmeye başlanmışken ulusal ve uluslararası destekten mahrum Muhafazakar Parti iktidarının siyasi ve ekonomik hedeflerine ulaşması zor gözüküyor.


[1] https://secondreading.uk/elections/general-election-2017-the-results-so-far/ (8.11.2017)                

[2] http://www.politico.eu/article/uk-general-election-ukip-why-collapse-matters-conservative-majority-theresa-may/ (8.11.2017)                                                                          

[3] http://www.independent.co.uk/voices/general-election-2017-polls-voter-registration-under25-young-people-a7757976.html (8.11.2017)                                                                                      

[4]http://www.mirror.co.uk/news/politics/youth-vote-swing-it-pundits-10589161 (8.11.2017)                    

[5] http://www.livemint.com/Opinion/IyRcuyQSZjYHxSG30Z7ncP/What-could-go-wrong-for-Theresa-May-in-UK-polls.html (8.11.2017)                                                                          

[6] https://www.theguardian.com/us-news/2015/mar/13/white-house-pointedly-asks-uk-to-use-its-voice-as-part-of-chinese-led-bank (8.11.2017)

[7] https://www.newstatesman.com/politics/june2017/2017/06/will-theresa-may-resign-prime-minister (8.11.2017)


abd-turkiyeSon dönemde ABD’nin Suriye’de YPG’ye verdiği destek, Fethullah Gülen’in iadesi, ABD’de tutuklu bulunan İran asıllı Türk işadamı Rıza Sarraf davasında eski bakan Zafer Çağlayan hakkında tutuklama kararı verilmesi, Türkiye’de tutuklu bulunan ABD’li rahip Andrew Brunson gibi konular etrafında yaşanan Türkiye-ABD ilişkilerindeki gerginlik geçtiğimiz günlerde ABD’nin İstanbul Başkonsolosluğu görevlisi Metin Topuz’un FETÖ soruşturması kapsamında tutuklanmasıyla yeni bir boyut kazandı.

ABD İstanbul Başkonsolosluğu’nda görevli Topuz’un tutuklanmasına ilişkin ABD Büyükelçiliği yazılı bir açıklama yapmış, “Çalışanlarımıza yönelik temelsiz ve kaynağı belirsiz iddialar, bizim uzun dönemli ortaklığımızı baltalamakta ve bu ortaklığın değerini azaltmaktadır” ifadelerini kullanmıştı.


İngiliz Times gazetesi, Amerika Birleşik Devletleri ile Türkiye arasında yaşanan vize krizine sayfalarında yer verdi. Gazete kriz için, “iki NATO müttefiki arasında on yıllardır yaşanan en büyük soğukluk” yorumunu yaptı.

Gazete, vize krizinin, bir ABD Konsolosluğu çalışanının İstanbul’da tutuklanması sonrası çıktığını duyurdu. Times’taki haberde M.T. isimli kişinin “casusluk” ve “Türkiye’nin anayasal düzenini yıkmaya teşebbüs” suçlamalarıyla tutuklandığı ve mahkemeye çıkarıldığı aktarıldı. Haberin devamında ise yakın zamanda Cumhurbaşkanı Erdoğan’ın “Gülen’e karşılık olarak Türkiye’de tutuklanan bir Amerikalı din adamının değiş-tokuş edilebileceği”yönündeki ifadesi yer buldu. Gazete, iki ülke arasındaki ilişkilerin bir önceki “dip yaptığı” dönem olarak da 1974 Kıbrıs sürecini gösterdi. ABD Savunma Bakanlığı’nın son 3 yıldır Suriye’de Kürt güçlere verdiği desteğin de ABD-Türkiye ilişkilerinin gerilme sebepleri arasında sayıldı.

Dışişleri Bakanlığı, Metin Topuz’un “ABD Konsolosluğu’nun kayıtlı personeli olarak diplomatik listede yer almadığını” söylerken, Türkiye’deki ABD Diplomatik Misyonu ise Topuz’un “hukuka dayalı bir mahkeme yerine medyada yargılanmasının amaçlanmasından” rahatsızlığını dile getirmişti. Bakanlık, Türk vatandaşı Topuz’un diplomatik dokunulmazlığı olmadığını vurgulasa da, ABD’nin beklentisi, Türkiye’nin Büyükelçilik’e bir bildirimde bulunması, yargı süreciyle ilgili de işbirliği yapmasıydı.

ABD-Türkiye ilişkilerinde böyle bir yaptırım daha önce gündeme geldi mi?

Karşılıklı vize işlemlerinin askıya alınması, 2003 yılında ABD ile yürütülen 1 Mart tezkeresi müzakereleri sonrası süreç ve 2014’te ABD’li askerlerin başına çuval geçirilmesi gibi krizlerden farklılaşıyor. Bunun nedeni, vize uygulamasının “her iki ülke vatandaşlarına sirayet edecek” kadar kapsamlı olması. Türkiye ile ABD her zaman sıkıntılı süreçler yaşadı ancak bütün Türkiye ve Amerikan vatandaşlarını birbirinin ülkelerinden mahrum bırakacak türde bir yaptırım hatırlamak ise güç.

Açıklamada net bir şekilde ifade edilen “göçmen olmayan vize hizmetleri” hangi alanları ifade ediyor?

ABD Ankara Büyükelçiliği resmi internet sitesinden alınan yukarıdaki görselde açık ve net bir şekilde anlaşılmaktadır ki ‘göçmen olmayan vize’ ifadesi ile, ABD’ye Türkiye’den “seyahat, turistik ,diplomatik, askeri, eğitim, sağlık hizmetleri, araştırma ve yayıncılık faaliyetleri, transit geçiş noktası” için vize verilmeyecektir.


Şimdi ne olacak?

Washington’ın vize kısıtlamasına 3-4 saat içinde bir misillemeyle yanıt gelmesi, Ankara’nın böyle bir karara hazırlıklı olduğuna işaret. Vize krizinin sonunun nerede biteceğini ise görmek zor. Nitekim ABD Büyükelçiliği’nin açıklamasında, “Güvenlikle ilgili durum gözden geçiriliyor” deniliyor. Ancak bu süreçle ilgili ortada kesin bir tarih yok. Öte yandan, ekonomideki ciddi etkiler görülmeye başlandı. Her iki taraf da adli işbirliği talebini masaya koysa da, ortak bir çözüm nasıl yaratılır, kestirmek mümkün değil.


Şekil 1: Son Üç Yılda ABD’nin Verdiği Vize Sayıları

ABD ile Türkiye arasında başlayan vize krizinin çözümü için heyetler arası görüşmeler başlarken ABD’li tarafların krizin bitmesi için 4 şart ortaya koyduğu öne sürüldü.

Türkiye ile ABD arasında geçen hafta başlayan vize krizi ile ilgili olarak ABD’den gelen heyetle Dışişleri Bakanlığı yetkilileri arasında görüşmeler başladı.

  • Metin Topuz ve Mete C. ile ilgili kanıtlar verilmeli.
  • Çalışanlarına dair soruşturmada ABD’ye bilgi verilmeli.
  • Temasların ABD’nin isteğiyle uyumlu olup olmadığı sorulmalı.
  • Çalışan ABD’nin isteğiyle temas yürüttüyse tutuklanmamalı.

CNN Türk’ün aktardığına göre de diplomatik kaynaklar ön şart kabul edilmediğini ve görüşmelerin ön şartsız başladığını söyledi. ABD Dışişleri Bakanlığı’nın Avrupa ve Avrupa işlerinden sorumlu üst düzey yetkilisi Jonathan Cohen başkanlığındaki heyet vize krizinden önce planlanan bir ziyaret için Ankara’ya gelmiş ve temaslarına başlamıştı.

Serkan ŞAHİN


BBC Türkçe(2017).Times: Vize krizi, ABD ile Türkiye arasındaki en büyük soğukluk. http://www.bbc.com/turkce/41550856 (24 Ekim 2017)

Euronews(2017).ABD-Türkiye arasında vize krizi. http://tr.euronews.com/2017/10/08/abd-turkiye-arasinda-vize-krizi (24 Ekim 2017)

BBC Türkçe(2017). 4 soruda ABD-Türkiye vize krizinin diplomatik boyutu. http://www.bbc.com/turkce/haberler-dunya-41552996   (24 Ekim 2017)

Tr.sputniknews.com(2017). https://tr.sputniknews.com/turkiye/201710181030645890-abd-vize-krizi-sart/(2017)( 24 Ekim 2017)


1103-zap_afis_02_fl1960s was the period for hope and rebellion. For Arthur Marwick 1960s was a cultural revolution. With the destruction of Berlin Wall and the decline of USSR, many viewed 1960s as a failure. Maybe it was politically a failure; however, the values of 1960s still exist with feminist, civil right, black, LGBT movements, etc. Director Bahriye Kabadayı’s documentary” Devrimci Gençlik Köprüsü” is a look into the 1960s student movements in Turkey. To tell the story she uses film clips from the 1960s movements all over the world, footage of Hakkari and interviews with local people, the politicians of the time, and then students who went to Hakkari to build the Zap Bridge. It is an interesting and didactic documentary for the audience to look at the 1960s from the perspective of the main actors of the era- students.

In Turkey, revolutionary youth built a bridge in Hakkari since they “believed in the possibility of a different world”. Working class people, military, youth and the peasants came together for the “revolution”. The publication of the poem, Anayasso, in the late 1960s by Şemsi Belli in Milliyet was about the difficulties of Hakkari people in passing the Great Zap to go to Şavata. Meanwhile government was planning to build a bridge in the Bosphorus to reduce the İstanbul traffic. Revolutionary youth claimed that it would cause the establishment of other bridges and unplanned urbanization in İstanbul, environmental problems (some neighborhoods were destroyed for the bridge) and create unequal regional development. The government, on the other hand, viewed them as anarchist and resisting the change.

Bahriye Kabadayı gives in the first place, brief information of the era which paves the way for those who are unfamiliar of the history of 1960s. She then focuses on students to explain what really pushed for students to build that bridge in Hakkari. She points out the fact that in the first place, the student movements emerged for equal education opportunities for everybody and a democratic university. However, with the civil rights defined in the new constitution of 1960, it easily turned into a protest against “anti- democratic government actions, American imperialism, common market, and assembly industry.” The young people believed that they had a mission and they could do something beneficial for this country as they were the educated minority in Turkey.

At this time the world was talking about the first man, Armstrong, walking on the moon while Turkish media published a picture showing people passing the Great Zap with a wire. This led to the emergence of a campaign for building a bridge in Hakkari. The educated young people would build it and also get a chance to get to know the Kurdish people. They found the East isolated and consisted of bandits. Railways were ignored and people were afraid of the terror. It was like a different planet says then students in the interviews who were mainly coming from the cities. Local people also surprised that they were working for the benefit of them who mostly never hold pickaxe before. Deniz Gezmiş was especially a symbol of the movements of the 1960s. Since he was in jail of Bursa, he could not participate in the establishment of Zap Bridge. However, local people identified the bridge with Deniz Gezmiş.

Throughout the documentary, Kabadayı speaks as the narrative and explains his experiences when she goes to Hakkari. Through the interviews we learn that people could not speak Turkish and make themselves visible for Ankara at that time. They even did not know what tomato or aubergine is. Thus there were inadequate infrastructural, educational and health structure. However, by not providing subtitles for those of us who cannot speak Kurdish, the audience can only learn the feelings and experiences of the local people through the interviews made with then students or the politicians of the time.

Kabadayı emphasizes that 1971 memorandum and 1980 coup also created an apolitic youth and new debates surrounded in the Kurdish question, debates on secularism, increasing terror and migration to urban areas which left the East especially more isolated. As a result, Boğaziçi Bridge could not solve the traffic problem in İstanbul and led to the creation of more bridges which are all costly despite governments’ promises over its free status. With the increasing population of İstanbul, the city lost its socio-cultural and historical structure and turned into an unplanned metropolis.

Since Zap Bridge was the symbol of a good future for the people in Hakkari “where people wishing the peace live in”, this bridge for the young people also connected the West with the East. However; in May 1999, Zap Bridge was destructed although it is unclear who did this. Throughout the interviews we see that whoever did destroy the bridge are the ones wishing for the “war” rather than the “peace”. In the last scene of the film Bahriye Kabadayı sums up the main argument of the film by saying that “the only solution is to look at the life from the perspective of the people”.

Gülşen DOĞAN



*German version is also available

‘’Most people think that war usually goes by fighting. This is not true. War is about waiting. Waiting for the next attack, waiting for the next morning…’’

We all know that there are many movies about the Second World War, made by certain countries, especially by the U.S. However, it is not always the best idea to try to understand a certain historical process from only one perspective. Actually, to have a better understanding of history, we should focus on how it affected the people living in the location where the incident happened, and how the narratives are constructed through such feelings. Mini Tv-series titled ”Unsere Mütter, unsere Väter” will be covered within this context, to see how WWII is regarded to German society, which will also provide us to see what is beyond the war.

The unstoppable German army Wehrmacht is 500 km away from Moscow. All German people is sure about the victory, or seems to be sure to a certain extent until the approximate time of the end. All kinds of discourse of the loss on the war will be lost is forbidden. German youths who have entered the age of 17 in every house have sent to North Africa for war, Soviet, Balkan, Europe, shortly to the whole world. Adolf Hitler, who wants to bring the Soviets into line before the United States enters the war, is waiting for an exact win. Adolf Hitler lost the Battle of Kursk, which was the scene of Stalingrad and then the greatest tank battle of history, due to strategic mistakes. After the extraordinary destruction resulting from inevitable withdrawal, the greatest evil was made not to the Jews or the people of Europe, but to their own people.

“Five people, five friends. We’ve known each other since we were kids. We thought ourselves invincible. “

The mini-series, written by Stein Kolditz, tells the story of five childhood friends gathering together in Berlin June 1941 to hold a goodbye party for the three among them who are soon to head for Russia, Wilhem Winter and Friedhelm Winter in the army and Charlotte as voluntary nurse while Greta Müller and Jewish Viktor Goldstein stayed in Berlin. The group hopes to come together again in Christmas, however, not only it became impossible but also the war became brutal to the extent to survive and to preserve their humanity in inhumane conditions.

Unlike their counterparts, the stories of extraordinary heroism were not included in the Jewish persecution and Nazi fascism while doing their self-criticism desperately. In addition to accepting the heavy responsibility of being the loser side of the war, it has been barely told how the German people are being brought about by the Nazi ideology. Unsere Mütter, unsere Väter was actually a small cross section of the despair of millions of Germans, whose lives have been shaped by Nazi ideology that spread to every house. It is the dramatic cry of the Germans, who say that millions of innocent people are losing their lives and that “Our mothers and fathers have died for nothing, we suffer as well as everyone else.”


“Krieg ist die meiste Zeit nicht Kämpfen, sondern Warten, warten auf den nächsten Kampf, warten auf den nächsten Morgen…”

Wir alle wissen, dass es viele Filme über den Zweiten Weltkrieg gibt, die von bestimmten Ländern gemacht wurden, besonders von den USA. Es ist jedoch nicht immer die beste Idee, einen bestimmten historischen Prozess nur aus einer Perspektive zu verstehen. um die Geschichte besser verstehen zu können, sollten wir uns darauf konzentrieren, wie es die Menschen betrifft, die an dem Ort leben, an dem der Vorfall passiert ist und wie die Erzählungen durch solche Gefühle konstruiert werden. Mini-TV-Serie mit dem Titel ”Unsere Mütter, unsere Väter” wird in diesem Zusammenhang behandelt werden und wir werden sehen, was der Zweite Weltkrieg für die deutsche Gesellschaft bedeutet. Es wird uns auch gezeigt, was es außerhalb des Krieges gibt.

Die unaufhaltsame deutsche Wehrmacht ist 500 km von Moskau entfernt. Alle deutschen Leute sind sich sicher über den Sieg. Alle Arten des Diskurses, dass der Krieg verloren sein wird, ist verboten. Deutsche Jugendliche, die in jedem Haus 17 Jahre alt geworden sind, haben nach Nordafrika für den Krieg, Sowjetunion, Balkan, Europa, kurz in die ganze Welt geschickt worden. Adolf Hitler, der die Sowjets in Einklang bringen will, bevor die Vereinigten Staaten in den Krieg eintreten, wartet auf einen genauen Sieg. Adolf Hitler verlor die Schlacht von Kursk, die der Schauplatz von Stalingrad war und dann die größte Panzerschlacht der Geschichte aufgrund von strategischen Fehlern. Nach der außerordentlichen Zerstörung durch unvermeidlichen Rückzug wurde das größte Übel nicht den Juden oder dem Volk Europas, sondern dem eigenen Volk gemacht.

“Fünf Leute, fünf Freunde, wir kennen uns schon seit wir Kinder waren, wir haben uns für unbesiegbar gehalten.”

Die Mini-Serie von Stein Kolditz erzählt die Geschichte von fünf Kindheitsfreunden, die sich im Juni 1941 in Berlin treffen, um eine Abschiedsparty. Wilhelm Winter und Friedhelm Winter gehen in der Armee nach Russland und Charlotte als freiwillige Krankenschwester, während Greta Müller und der jüdische Viktor Goldstein in Berlin blieben. Die Gruppe hofft, wieder in Weihnachten zusammenkommen zu können, aber es wurde nicht unmöglich. Der Krieg war brutal, deshalb ist es sogar schwer zu überleben und ihre Menschlichkeit unter unmenschlichen Bedingungen zu erhalten.

Ihre Selbstkritik ist einer der wichtigsten Teile der Geschichte. Außer der Akzeptierung der schweren Verantwortung, der Verlierer des Krieges zu sein, hat es kaum gesagt, wie das deutsche Volk von der NS-Ideologie herbeigeführt werden. Unsere Mütter, Unsere Väter war eigentlich ein kleiner Querschnitt der Verzweiflung von Millionen Deutschen, deren Leben von NS-Ideologie geprägt, die zu jedem Haus verteilt. Es ist der dramatische Schrei der Deutschen, die sagen, dass Millionen unschuldiger Menschen ihr Leben verlieren und dass “Unsere Mütter und Väter umsonst gestorben sind, wir leiden wie alle anderen”.

İlayda BAL

Political Science and International Relations


Germany is the leader of both “Europe’s largest economy and stabilizing force” which went to the national elections on 24th September 2017[1]. Considering the developments occurring in the world, Brexit and the election of Donald Trump in the USA, hopes on Europe is high since people are expecting EU reforms with the leadership of Merkel and France’s Emmanuel Macron (Ibid).

According to the recent elections, Angela Merkel has re-elected for her fourth term chancellor in Bundestag (federal parliament of Germany)[2]. This success may be attributed to the shifting policies of CDU[3] to the left and thereby attracted new voters[4]. However; the results clearly show us that due to the recent political decisions/actions (2015 migrant crisis), the former coalition between Merkel’s conservative Christian Democrats and the center-left Social Democrats has obtained their worst results since post WWII period (Ibid). Plus, for the first time, since post WWII, a far right wing populist party, Alternative for Germany (AfD), entered parliament “as the third-strongest party”(Ibid). Some authorities have already started to talk about the post-Merkel era for CDU in which “Finance Minister Wolfgang Schäuble, Jens Spahn, the party’s parliamentary state secretary and Thomas Strobl, who heads the party’s state chapter in Baden-Württemberg” are spoken about for the post Merkel era[5].


61.5 million German voters use their first vote (erststimme) to “elect 299 constituency representatives” which consists of almost the half of the seats. According to the second vote (Zweitstimme), votes are allocated among the parties which obtained 5% or over it. So in the second vote, voters “choose a party”. Recently, Bundestag has 631 representatives however it can have more since “a party can win more constituency seats than its overall entitlement” with the added balance seats. Coalition talks can also last for a month after the elections.

Merkel’s CDU obtain votes mainly from “older, rural, conservative and Christian voters” as the main centre-right party which supports tax cuts and full employment. The Social Democratic Party(SPD), on the other hand, obtain votes from industrial western parts of Germany which is currently led by the former European parliament president, Martin Schulz and supports wealth distribution and social justice but opposes a defense spending for NATO. Compared to other parties, Free Democrats(FDP) supports for free-enterprise, greater integration with the EU, favoring tax cuts.  The Greens however obtain votes from Germany’s university cities in its western part. Alternative für Deutschland (AfD) is based on “preserving German culture, nationalism, Euro skepticism, anti-immigration, and anti-Islam”.


Merkel’s blamed for her decision over not closing the borders in 2015 and thereby paving the way for AfD while Schulz could not be a challenger/alternative to Merkel since it was ambiguous ”in what ways he was truly critical of Merkel”.[7] According to the current results; the centre right CDU/CSU’s 33% of the vote in federal elections, made it the largest party in the Bundestag[8]. Compared to its 41% in 2013, it is a disappointment for Merkel’s party. Martin Schulz’s Social Democrat SPD, on the other hand, obtained 20% and as Schulz claimed they will be in the opposition and not ”renew” the coalition with CDU(Ibid). Hence, the only ”appropriate” coalition for Merkel would be between the CDU/CSU, the ”pro-business” FDP party with its 10% vote, and the Greens with 9% vote considering the 13.5% vote for Alternative for Germany(AfD)(Ibid). Mostly, people are anxious about the increasing votes of AfD; however, in deep down, the traces of the Berlin Wall is still predominant. For East Germans, life is better due to the existence of freedom and increased living standards[9]. Yet, for them, their “identity” tried to be lost with their changing lives that were once predominant in the Communist state(eating patterns, education, decoration of houses, programs they are watching) and therefore “westerners took over everything” (Ibid).As it may be true to a certain point, ”regions covering the former East Germany have higher unemployment (7.1%) than western ones (5.1%)”(Ibid).

Looking at the current results, Black-Yellow-Green (known as “Jamaica” due to the collection of colors of such parties resembles to Jamaican flag) coalition of the CDU, FDP and Greens (356 seats) is the most possible coalition option for Merkel. This coalition would be an alliance of four different parties in which there are the law-and-order Bavarian CSU, 1968’s social revolution party, the Greens, “the market liberals”,the FDP and Merkel’s CDU[10]. Plus it has never been tried in the national parliament before but it seems difficult either considering contradicting claims of FDP and Greens over environment and FDP’s dissatisfaction with Merkel’s support for Eurozone changes claimed by president of France, Macron[11]. Recently, CSU and CDU reached to a consensus over migration issue which paved the way for Merkel to start for coalition negotiations with other parties[12]. Hence, strict negotiations and political bargaining are awaiting for Merkel.

Gülşen DOĞAN


[1] “Germany’s general election: all you need to know”, at https://www.theguardian.com/world/2017/aug/24/germanys-general-election-all-you-need-to-know (last visited on 9th October 2017)

[2] “German elections 2017: full results”, at https://www.theguardian.com/world/ng-interactive/2017/sep/24/german-elections-2017-latest-results-live-merkel-bundestag-afd(last visited on 9th October 2017).

[3] CDU/CSU are the two parties of Christian democratic political alliance in Germany which are currently led by Merkel.

[4] “How the AfD Steamrolled the CDU and SPD”, at http://www.spiegel.de/international/germany/german-election-2017-our-full-english-analysis-of-the-election-results-a-1169730.html (last visited on 9th October 2017).

[5] “How the AfD Steamrolled the CDU and SPD”, at http://www.spiegel.de/international/germany/german-election-2017-our-full-english-analysis-of-the-election-results-a-1169730.html (last visited on 9th October 2017).

[6] “Germany’s general election: all you need to know”, at https://www.theguardian.com/world/2017/aug/24/germanys-general-election-all-you-need-to-know (last visited on 9th September 2017)

[7] Merkel’s ChallengeCan Germany Make an Unwieldy Coalition Work?, at http://www.spiegel.de/international/germany/angela-merkel-can-germany-make-an-unwieldy-coalition-work-a-1170650.html (last visited on 14 October 2017).

[8] “German elections 2017: Angela Merkel wins fourth term but AfD makes gains – as it happened”, at https://www.theguardian.com/world/live/2017/sep/24/german-elections-2017-angela-merkel-cdu-spd-afd-live-updates (last visited on 9th October 2017).

[9] Nougayrede,Natalie. As Germany and Spain prove,history-with all its wounds-is not over. 7 October 2017, at https://www.theguardian.com/commentisfree/2017/oct/07/germany-spain-catalonia-protest-history-20th-century-traumas (last visited on 13th October 2017).

[10] Merkel’s Challenge Can Germany Make an Unwieldy Coalition Work?, at http://www.spiegel.de/international/germany/angela-merkel-can-germany-make-an-unwieldy-coalition-work-a-1170650.html (last visited on 14 October 2017).

[11] “German elections 2017: Angela Merkel wins fourth term but AfD makes gains – as it happened”, at https://www.theguardian.com/world/live/2017/sep/24/german-elections-2017-angela-merkel-cdu-spd-afd-live-updates (last visited on 9th October 2017).

[12] Merkel ‘agrees on migrant deal’ in German coalition talks, at http://www.bbc.com/news/world-europe-41543596?intlink_from_url=http://www.bbc.com/news/topics/2e3befc0-e70a-41c7-b6cb-2f8f0d69a7db/germany&link_location=live-reporting-story (last visited on 14 October 2017).